Εμφάνιση αποτελεσμάτων : 1 έως 7 από 7
  1. 06-10-21 22:19 #1
    Προεπιλογή Ψάχνω γυμναστικη για μενα και τον αδερφο μου που εχει προβλημα ψυχικης υγειας.
    Καλησπέρα σε ολους,
    Είμαι 29 χρονών και μενω με τον αδερφο μου που ειναι 25 χρονών. Κανω γυμναστικη απο παιδι, πυγμαχία. Ο αδερφος μου ειναι αδυνατος εχει μια χαρα σωμα. Εχει καποια θεματα για τα οποια βλεπει ψυχιατρο (ορισμενες φορες εχει παραισθησεις, οπτικες κυριως). Άλλες φορες τον πιανει και ειναι λυπημενος πολυ, εχει στο ιστορικο του και 3 αποπειρες αλλα πανε αρκετα χρονια. Μας ειπε ο ντοκτορ οτι θα τον βοηθουσε εκτος των αλλων να εκανε καποια δραστηριοτητα. Σκεφτηκα κατι σε γυμναστικη αλλα θα θελα τη γνωμη σας. Δεν θα ηθελα κατι σε γυμναστηριο, ισως του ειναι πολυ στρες στην αρχη. Σκεφτηκα μηπως απλα αγοραζα εναν σακο να βαραμε μαζι και να παιζουμε οι δυο μας. Μια αλλη εναλλακτικη να παμε για τρεξιμο. Η και να παιρνα TRX για το σπιτι. Έχω την αίσθηση ότι το αεροβιο προσωπικα με κανει πιο καλοδιαθετο, οποτε ισως και εκεινον; Πιο πολυ μια ωραια απασχοληση θελω δηλαδη. Επειδη ισως δεν ειναι σαφες, δεν εχει νοητικη στερηση, ειναι πανεξυπνος. Τα συμπτωματα του ταιριαζουν περισσοτερο σε σχιζοφρενεια, απλα δεν ειναι τυπικα και δεν τον εχει καταταξει ο γιατρος γιατι δεν ειναι ξεκαθαρη εικονα. Το λεω γιατι δεν φοβαμαι μην αυτοτραυματιστει πχ, απλα θελω καπως να τον "βοηθησω" να ενταχθει καπως. Να κανει κατι που κανουν και οιαλλοι. Και θα θελα να μαι διπλα του, να τσεκαρω οτι ολαοκ.
    Απάντηση με παράθεση
     

  2. 09-10-21 09:46 #2
    Προεπιλογή
    Δεν νομιζω οτι μπορει καποιος να σου απαντησει με σιγουρια πανω στο θεμα εκτος αν εχει προσωπικη εμπειρια . Η γνωμη μου ειναι να κανεις δοκιμες μαζι του να δεις τι του αρεσει. Δεν ειναι για ολους η πυγμαχια π.χ αλλα εμενα τουλαχιστον με ειχε βοηθησει σε περιοδους της ζωης μου που ειχα θεματα.
    Απάντηση με παράθεση
     

  3. 09-10-21 19:03 #3
    Προεπιλογή
    Γνωμη μου θα σου ελεγα κλασσικα ασκησεις με βαρη. Η αισθηση μυικης υπερτροφιας κ δυναμης μονο καλο θα του εκανε σε αυτοπεποιθηση-αυτοεκτιμηση κ η κουραση αποκαταστασης σε ηρεμια.
    Τωρα για γυμναστηριο που ισως τον στρεσαρει εχεις δικιο κ συ ξερεις καλυτερα. Εκτος αν εχετε τη δυνατοτητα να πηγαινετε πιο "νεκρες" ωρες που εχει λιγο κοσμο ,ιδιως αυτη την εποχη λογω της καταστασης.
    Βαλτε κ τρεξιμο μαζι 2 φορες την εβδομαδα ...να μπερδευτουν ντοπαμινες με ενδορφινες κ να γινει χαμος
    Καλη επιτυχια , οτι καλυτερο κ σιγουρα η οποια γυμναστικη θα βοηθησει πολυ.
    Old School
    Απάντηση με παράθεση
     

  4. 10-10-21 02:43 #4
    Moderator
    Το avatar του χρήστη TRIANTAFYLLOU

    Εγγραφή
    29-11-2007
    Περ.
    ΧΡΥΣΟΥΠΟΛΗ
    Μηνύματα
    24.270
    Προεπιλογή
    Ειναι σοβαρο το θέμα που έχει ο αδερφός σου , αλλα όλα τα προβλήματα έχουν λύσεις και αυτο μετράει και είμαι 100% σίγουρος ότι μπορεί να το ξεπεράσει και πρέπει να το ξεπεράσει γιατι είναι νέος άνθρωπος και είναι κρίμα να ταλαιπωρείτε στα καλύτερα του χρόνια
    Η γυμναστική σίγουρα θα βοηθήσει και όλα εξαρτώνται βέβαια και απο τι του αρέσει και κυρίως χρειάζεται παρέα και στήριξη , να είσαι κοντά του όσο μπορείς είναι κατι που ξεπερνιέται αλλα δύσκολα μόνος ειδικα αν έχει περάσει και τετοιο ιστορικό
    Κάποια μορφή άσκησης που θα βοηθούσε και στην κοινωνικοποίησή του , αυτο βοηθάει και στην ψυχολογία και επίσης κατι απλο εύκολο και εφικτο που βοηθάει είναι και το περπάτημα με παρέα (και αν υπάρχει και άρωμα γυναίκας τα πράματα ειναι ακόμα καλύτερα)
    Ηλιας Τριανταφυλλου
    Απάντηση με παράθεση
     

  5. 10-10-21 15:33 #5
    Προεπιλογή
    Παράθεση Αρχικό μήνυμα απο Χρήστος Τριανταφύλλου Εμφάνιση μηνυμάτων
    Γνωμη μου θα σου ελεγα κλασσικα ασκησεις με βαρη. Η αισθηση μυικης υπερτροφιας κ δυναμης μονο καλο θα του εκανε σε αυτοπεποιθηση-αυτοεκτιμηση κ η κουραση αποκαταστασης σε ηρεμια.
    Τωρα για γυμναστηριο που ισως τον στρεσαρει εχεις δικιο κ συ ξερεις καλυτερα. Εκτος αν εχετε τη δυνατοτητα να πηγαινετε πιο "νεκρες" ωρες που εχει λιγο κοσμο ,ιδιως αυτη την εποχη λογω της καταστασης.
    Βαλτε κ τρεξιμο μαζι 2 φορες την εβδομαδα ...να μπερδευτουν ντοπαμινες με ενδορφινες κ να γινει χαμος
    Καλη επιτυχια , οτι καλυτερο κ σιγουρα η οποια γυμναστικη θα βοηθησει πολυ.
    Θα ήθελα να "καταληγαμε" σε γυμναστήριο, αλλά στην αρχή ίσως ήταν καλύτερα μέσα στο σπίτι. Ισως βρισκαμε κατι σε μινι περσοναλ. Θα ήθελα να ημουν διπλα του καλου κακου, σε καμια περιπτωση να τον στειλω μονο του. Δεν εχει θεμα με τον κοσμο ακριβως. Πιο πολυ φοβαται μην φρικαρει και μπροστα υπαρχει κοσμος. Τωρα είναι "καλα" ας πουμε. Δλδ αν του μιλησεις και συναναστραφεις μαζι του δεν θα καταλαβεις κατι ευκολα. Απλα δεν ξερω αν θα εμφανιστει καποια μπορα στον οριζοντα. Δηλαδη καποιες φορες πεταγεται στον υπνο του και κλαιει η μπορει να βλεπει πραγματα που δεν υπάρχουν. Δηλαδη να βλεπει κανονικα καποιον, οσο κανονικα βλεπει και εσενα. Αλλα αυτα εχουν περιοριστει παρα πολυ. Εχει μαθει να το κοντρολλαρει. Κατα τ'αλλα δεν φοβαμαι κατι. Δεν ειναι επιθετικος. Θα τον πηγαινα εκει που παω εγω μποξ ειναι καλα παιδια, αλλα δεν θελω να φαει κανενα χτυπημα στο κεφαλι. Ίσως χαζο το σκεπτικο μου, αλλα λεω αν φαει καμια μπουνια στο κεφαλι δεν ξερεις τι θα πειραχτει παλι εκει μεσα.

    Παράθεση Αρχικό μήνυμα απο TRIANTAFYLLOU Εμφάνιση μηνυμάτων
    Ειναι σοβαρο το θέμα που έχει ο αδερφός σου , αλλα όλα τα προβλήματα έχουν λύσεις και αυτο μετράει και είμαι 100% σίγουρος ότι μπορεί να το ξεπεράσει και πρέπει να το ξεπεράσει γιατι είναι νέος άνθρωπος και είναι κρίμα να ταλαιπωρείτε στα καλύτερα του χρόνια
    Η γυμναστική σίγουρα θα βοηθήσει και όλα εξαρτώνται βέβαια και απο τι του αρέσει και κυρίως χρειάζεται παρέα και στήριξη , να είσαι κοντά του όσο μπορείς είναι κατι που ξεπερνιέται αλλα δύσκολα μόνος ειδικα αν έχει περάσει και τετοιο ιστορικό
    Κάποια μορφή άσκησης που θα βοηθούσε και στην κοινωνικοποίησή του , αυτο βοηθάει και στην ψυχολογία και επίσης κατι απλο εύκολο και εφικτο που βοηθάει είναι και το περπάτημα με παρέα (και αν υπάρχει και άρωμα γυναίκας τα πράματα ειναι ακόμα καλύτερα)

    Έχουμε περασει πολυ δυσκολα με τον αδερφο μου. Και λεω εχουμε γιατι ειμαστε μαζι σε αυτο, δεν τον εχω αφησει μονο του. Εχει νοσηλευτει, εχει παρει ψυχοφαρμακα. Εχει περασει νυχτες να ουρλιαζει, το χει σκασει απο το σπιτι γιατι τον κυνηγανε δαιμονες. Τωρα παει σε ψυχολογο εβδομαδιαια και μια φορα το μηνα σε ψυχιατρο και δεν παιρνει φαρμακο. Τον πηγα σημερα (πριν βρεξει ευτυχως χαχα) για τρεξιμο. Ειναι αδυνατουλης τρεχει καλα. Ειχα σκεφτει μηπως παιζαμε λιγο μποξ εξω με pads και γαντια.
    Τωρα το αρωμα γυναικας πονεμενη ιστορια. Απειρολαχιστες εμπειριες. Πιο πολλες αγκαλιες τον εχω κανει εγω παρα γυναικες. Όχι οτι οπως ηταν ψυχικα μπορουσε να κανει κατι. Αλλα ειναι ομορφο παιδι, δηλαδη αν τον δεις θα πεις ειναι δυνατον πισω απο αυτη τη φατσουλα να υπαρχει τετοια τρικυμια;
    Απάντηση με παράθεση
     

  6. 13-10-21 16:17 #6
    Moderator
    Το avatar του χρήστη TRIANTAFYLLOU

    Εγγραφή
    29-11-2007
    Περ.
    ΧΡΥΣΟΥΠΟΛΗ
    Μηνύματα
    24.270
    Προεπιλογή
    καταλαβαίνω απόλυτα και με στήριξη μπορεί άνετα η κατάσταση να είναι αναστρέψιμη , αρκεί βέβαια να μην νιώσει βάρος και τον κάνει να νιώσει χειρότερα
    Καλό θα ήταν με παρέα πάντα να ξεκινούσε και κάποιες προπονήσεις σε Γυμναστήριο και σιγα σιγα η επαφή με κόσμο θα βοηθούσε στην κοινωνικοποίηση του και να αποβάλονται κάποιες φοβίες και το περπάτημα σε συνδιασμό κάνει καλό στην ψυχολογία και είναι αγχολυτικό και αν αρχίσει και γίνετε πιο κοινωνικός , μετα θα αποκτήσει αέρα και στις συναναστροφες με γυναίκες
    Ευχομαι να ξεπεραστει αυτο το πρόβλημα και είναι εφικτό , αρκεί πάντα να υπάρχει αληθινή στήριξη και να μην νιώθει ο άλλος οτι είναι βάρος
    Ηλιας Τριανταφυλλου
    Απάντηση με παράθεση
     

  7. 14-10-21 00:12 #7
    Προεπιλογή
    Πάντως φίλε ενημέρωνε μας για το θέμα.
    Μακάρι να βρεθεί η καλύτερη λύση.
    Δεν αξίζει σε κανένα άνθρωπο αυτή η ψυχική ταλαιπωρία.
    Δεν ξέρω ακριβώς τι θα μπορούσα να σου προτείνω για να βοηθήσω.
    Με αυτό που γράφεις για το μποξ δε μπορώ να πω ότι συμφωνώ ιδιαίτερα αφου ίσως υπάρχει ο κίνδυνος την προπόνηση που θα έκανε μαζί του κάποιος άλλος αθλούμενος ο αδερφός σου να την αντιμετωπίσει με άλλο μάτι και να αντιδράσει.
    Και να σου πω και ένα μπράβο γιατί τα όσα γράφεις ότι έχεις κάνει θα τα έκανε μόνο ο ...αδερφός του (και "αν")..
    Καλή συνέχεια και εύχομαι την καλύτερη δυνατή λύση που θα τον ανακουφίσει.
    Απάντηση με παράθεση